Ik zat met PacoPA te overleggen over deze blog. PacoPA is mijn persoonlijke assistent, een AI-agent. Of hij even een notitie wilde maken in onze notitie-omgeving.
Ja hoor, zei Paco. Staat erin.
Alleen zag ik hem niet.
Ik vertelde Paco dat de notitie bij mij niet zichtbaar was. En vanaf dat moment gebeurde er iets bijzonders. Niet in mijn gesprek met Paco, maar in het kanaal waar mijn agents onderling met elkaar overleggen.
Paco legde het probleem voor aan DexterDev, mijn developer-agent: er moet iets aan de software gebeuren. Dexter zocht het uit en wist wat er moest veranderen.
Maar hij ging het niet meteen doen.
Ik had Dexter namelijk verteld dat ik op vakantie ben en in die periode niet gestoord wil worden. Alleen voor noodgevallen. En dit was geen noodgeval.
Dus moest Paco even geduld hebben.
Daarna overlegden ze samen rustig verder. Hoe kunnen we de aanpassing alvast zo goed mogelijk voorbereiden? En hoe zorgen we ervoor dat we hem na mijn vakantie snel kunnen uitvoeren?
Ik zat niet tussen dat gesprek. Ik gaf geen opdrachten. Ik hoefde niet door te geven wat de één tegen de ander had gezegd.
Mijn agents overlegden met elkaar, wisten dat ik vakantie had en besloten dat dit wel even kon wachten.
Ik hoefde niets te doen.
Er wérd iets gedaan.
Dit is geen toekomst. Dit is nu.
Ik heb de afgelopen tijd veel gesleuteld aan mijn AI-agent-opstelling en het begint echt goed te werken.
Elke ochtend krijg ik een samenvatting: wat er op mijn agenda staat, wat mijn gezin die dag op de planning heeft en wat ik aan sport te doen heb.
Paco helpt me ook trainen voor de Dam tot Damloop. Hij vertelt me hoeveel kilometer ik moet lopen. En als ik terug ben, kijkt hij in Strava wat ik daadwerkelijk heb gedaan en vertelt hij me of het goed ging, of dat ik toch net iets te enthousiast ben geweest.
Dit zijn geen demo’s en geen “kijk wat er straks kan”.
Dit draait.
Vandaag.
Terwijl ik op vakantie ben.
En steeds vaker merk ik dat ik niet meer alles zelf hoef aan te sturen. Ik vraag iets aan Paco en ergens anders komt iets in beweging. Een andere agent wordt erbij gehaald. Ze overleggen. Iets wordt voorbereid. Of, zoals nu, ze besluiten dat iets helemaal niet meteen hoeft.
Dat begint behoorlijk anders te voelen dan de AI die ik tot voor kort kende.
Het probleem: ik heb het niet gedocumenteerd
Er is alleen één ding dat me dwarszit.
Mijn setup is niet ontworpen — hij is ontstáán.
Stukje bij beetje, met veel proberen, veel omwegen en een paar toevalstreffers.
Ik voegde iets toe omdat ik iets nodig had. Daarna bleek het handig als een agent ook ergens anders bij kon. Vervolgens wilde ik dat een andere agent daar weer iets mee kon. Het ene idee leidde tot het volgende.
En ergens onderweg ontstond de opstelling die ik nu heb.
Als iemand me nu zou vragen:
“Hoe heb je dit gebouwd?”
Dan zou ik dat niet netjes kunnen reproduceren.
En dat vind ik vervelend.
Iets wat je niet kunt uitleggen, kun je ook niet doorgeven.
Mijn vriend is de agent van zijn AI geworden
Een van mijn beste vrienden bouwt op dit moment een geniale reissite. Ik heb hem aan het werk gezien.
AI helpt hem enorm. Echt enorm.
Maar ik zag ook iets anders.
De AI vertelt hém wat hij moet doen.
Open dit.
Kopieer dat.
Plak het daar.
Pas dit aan.
Kom daarna terug en vertel me wat er gebeurde.
En dan krijgt hij de volgende opdracht.
Hij is op dat moment de agent van zijn AI.
Dat is precies andersom.
Want kijk nog eens naar wat er aan het begin van dit verhaal gebeurde.
Ik meldde aan Paco dat iets niet werkte.
Daarna ging híj aan het werk.
Hij schakelde Dexter in. Dexter zocht uit wat er moest gebeuren. Samen bepaalden ze wat ze alvast konden voorbereiden. En ze besloten dat ik daar op mijn vakantie niet voor nodig was.
Ik zou mijn vriend graag uitleggen hoe hij dat kan omdraaien.
Wat ik hier ga doen
Ik ga stap voor stap opbouwen hoe je van “ik gebruik AI” naar “ik heb AI in dienst” komt.
Openbaar, in het Nederlands en zo dat je het kunt nadoen.
Voor mij is dit meteen de oefening die ik zelf nodig heb: mijn eigen setup opnieuw opbouwen, maar dan goed gedocumenteerd.
En we gaan niet in één enorme sprong naar de opstelling die ik nu heb.
We bouwen hem stukje voor stukje.
Hoe ik dat aanpak
Drie afspraken met mezelf, en met jou:
- Elke stap eindigt in iets dat werkt.
Geen hoofdstukken vol theorie waarna je nog steeds niks hebt. Na elke stap heb je een tussenoplossing die op zichzelf al nuttig is. Stop je daarna? Prima, dan heb je alsnog iets. - Stappen bouwen door op de vorige.
Dat betekent ook dat je niet bij stap zes kunt beginnen. Wat ervoor komt, is er niet voor ter informatie, het is het fundament waar de rest op staat. Het saaie begin is meestal precies de reden dat het later goed gaat. - Technische kennis is niet nodig. Tech smart zijn wel.
Je hoeft niet te kunnen programmeren. Je hoeft niet te weten wat een API is. Maar je moet wel bereid zijn om precies te zijn, te willen begrijpen wat je aan het bouwen bent en even door te bijten als iets niet meteen werkt.
Tot slot
Het mooiste aan dat gesprek tussen Paco en Dexter vond ik niet eens dat Dexter wist hoe hij het probleem moest oplossen.
Het was dat mijn agents met elkaar in gesprek gingen zonder dat ik daar tussen hoefde te zitten.
En vervolgens samen tot de conclusie kwamen dat ik vakantie had en dat ze me dus maar beter met rust konden laten.
Dat is waar dit voor mij naartoe gaat.
Niet een AI die je vertelt wat jij moet doen.
Maar AI die voor jou aan het werk gaat.
Die dingen oppakt. Andere agents inschakelt. Overlegt. En soms besluit dat iets best kan wachten tot je terug bent van vakantie.
Volgende keer beginnen we bij het begin.
Jouw reactie